Van depreminde yaşadıklarım ve yıllar önce kaleme aldığım o satırlar

23 Ekim 2011… Bazı tarihler vardır, takvim yapraklarında kalmaz; insanın yüreğine kazınır. Benim için 23 Ekim, Van’da yaşanan büyük acının, enkaz başında verilen yaşam mücadelesinin ve hiçbir zaman unutamayacağım anıların tarihidir.

O gün, Muş MUDOSK Arama Kurtarma ekibinde yer alarak Van’a gidenler arasındaydım. Mehmet Çağlayan, Mahmut Sönmez, Abdullah Yazıcıoğlu, Özcan Yetkiner ve benim de aralarında bulunduğum ekibimizle birlikte, enkaz altında kalan canlara ulaşabilmek için yola çıktık.

Van’a vardığımızda karşılaştığımız manzara, kelimelerin anlatmakta yetersiz kaldığı türdendi. Yıkılmış binalar, gökyüzüne yükselen toz bulutları, siren sesleri, enkaz başında yakınlarından bir haber bekleyen insanlar…

Bir tarafta çaresizlik içinde ağlayan anneler, diğer tarafta elleriyle enkazı kaldırmaya çalışan babalar vardı. Herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: “Bir ses gelecek mi? Bir can daha kurtarabilecek miyiz?”

Soğuk havaya, yorgunluğa ve uykusuzluğa rağmen mücadelemizi sürdürdük. MUDOSK ekibi olarak yaklaşık 30 kişiyi canlı şekilde enkazdan çıkarmanın mutluluğunu yaşadık. Muş AFAD ekibiyle koordineli çalıştık. Aylarca, özellikle Enka bölgesinde görev yaptık. Bayram Oteli enkazında Japon arama kurtarma uzmanı Miyazaki’nin çıkarılmasında da ekibimiz görev aldı. Enkazdan kurtardığımız isimlerden biri de dönemin Horasan Kaymakamı Mesut Ozan Yılmaz’dı.

Her kurtardığımız can, bize yeniden umut veriyordu. Ancak her enkazın başında aynı mutluluğu yaşayamadık. Bazen bir çocuğun sessizliği, bazen bir annenin feryadı, bazen de enkaz başında çaresizce bekleyen bir babanın gözyaşları içimize işliyordu.

O günlerde yaşadıklarımı anlatmak için kaleme sarıldım. 23 Ekim 2011’de, acının tam ortasında, şu satırları yazdım:

“KAN re ‘VAN’ içindeyim. Hava soğuk, üşüyor bedenim…

Bir çocuk çığlığıydı, kulakları çınlatan. Bir anne feryadıydı, yerle bir olmuş bedenler ortasında… Sonra sirenler!!! Korku ve acı!!! Bir baba olmalıydı, gözyaşları içinde enkazı yoklayan.

Bir de toz bulutları içinde koşturan kalabalık, içler acısı. Her yer ölüm kokuyordu anne, hadi kaldır enkazı üstümden…

Her yerim KAN re ‘VAN’!!!”

Fırat Demir — 23.10.2011

Aradan yıllar geçti. O gün yazdığım satırları bugün yeniden okuduğumda, sanki yeniden o enkazların arasındayım. Soğuğu hissediyorum, siren seslerini duyuyorum, gözleri umutla enkaza çevrilmiş insanları görüyorum.

Çünkü o sözler, masa başında yazılmış sıradan cümleler değildi. Her satırında bir çığlığın, her kelimesinde bir gözyaşının, her noktasında insanın yüreğine dokunan bir acının izi vardı.

Van’da yalnızca enkazlardan insan çıkarmadık; bir insanın başka bir insan için neleri göze alabileceğine de tanıklık ettik. Mehmet Çağlayan, Mahmut Sönmez, Abdullah Yazıcıoğlu, Özcan Yetkiner ve birlikte görev yaptığımız tüm arkadaşlarımla omuz omuza verdiğimiz mücadele, hayatım boyunca unutamayacağım bir hatıra olarak kalacak.

Bugün deprem haberlerini her duyduğumda, o günler yeniden gözlerimin önüne geliyor. Enkaz altında kalan insanların umutla bekleyişi, yakınlarını arayanların çaresizliği ve kurtarılan her canın ardından yaşanan tarifsiz sevinç…

Van depremi bana insan hayatının ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha öğretti. Bazen bir nefes, bazen uzatılan bir el, bazen de karanlığın içinden gelen küçücük bir ses, dünyalara bedeldir.

23 Ekim 2011’de Van’da hayatını kaybeden vatandaşlarımızı rahmetle anıyorum. O günlerde mücadele veren tüm arama kurtarma ekiplerine, gönüllülere ve emeği geçen herkese şükranlarımı sunuyorum. Birlikte görev yaptığım arkadaşlarımı da saygı ve minnetle anıyorum.

Allah bir daha böyle acılar yaşatmasın.

Bazı acılar unutulmuyor, bazı sesler kulaklardan silinmiyor, bazı görüntüler hafızalardan çıkmıyor…

Ve ben, yıllar önce yazdığım o sözlerle hâlâ aynı yerdeyim:

KAN re ‘VAN’ içindeyim…

Fırat Demir