Üzerinden yıllar geçti…
Ama bazı sesler vardır ki zaman onları susturamaz. Enkaz altından gelen bir nefes, bir yardım çığlığı, bazen de derin bir sessizlik… Hepsi hâlâ kulaklarımda.

2011 Van depreminde de görev başındaydık. Muş Dağcılık Doğa Sporları Kurtarma Derneği (MUDOSK) olarak yaklaşık 45 gün boyunca arama kurtarma ve yardım çalışmalarına katıldık. O günlerde yardım elçisi olarak bölgede bulunan Japon doktor Atsushi Miyazaki’yi enkazdan çıkardık. O an, insanlığın dili olmadığını bir kez daha gördük.

Ve sonra…
6 Şubat 2023.

Saat 04.17’de telefonlar çaldığında depremin büyüklüğünü henüz bilmiyorduk. Ama bunun çok ağır bir afet olduğunu saniyeler içinde anladık. Yıllardır çantalarımız hazır, kıta bekler gibi bekliyorduk. Depremin yerini ilk fırsatta öğrendik ve ilk 10 dakika içinde yola koyulduk. Çünkü biz şunu çok iyi biliyorduk: Zaman, hayattır.

6 Şubat 2023’te Kahramanmaraş merkezli meydana gelen Mw 7.7 ve Mw 7.6 büyüklüğündeki depremler, 11 ilde büyük bir yıkıma yol açtı. Şehirler çöktü, geceler uzadı, umutlar enkaz altında kaldı.

Muş’tan ilk harekete geçen ekiplerden biri yine biz olduk.
MUDOSK olarak Muş AFAD İle deprem bölgesine ulaşan öncü ekipler arasında yer aldık. Fırat Demir, Mehmet Çağlayan, Mahmut Sönmez… Ne unvan düşündük ne Hastalığımızı ne de yorgunluğu. Tek bir düşüncemiz vardı: “Bir can daha kurtarabilir miyiz?”

Muş küçük bir şehir olabilir ama yüreği büyüktür.
O gün Muş’un adını enkaz başlarında, kurtarma listelerinde, umut anlarında gördük. Sessizce, gösterişsizce ama kararlılıkla…

Aradan yıllar geçti.
Van’da duyduğum o sesler, 6 Şubat’ta Kahramanmaraş’ta yeniden yankılandı. Değişen sadece şehir isimleriydi; acı aynıydı.

Allah bir daha bu millete böyle felaketler yaşatmasın.
Ama unutulmamalıdır ki bu ülkenin gönüllüleri var. Dağcıları, arama kurtarma ekipleri var. Muş’tan çıkan MUDOSK gibi, zor günde ilk yola çıkan insanlar var.

Biz oradaydık.
Ve yine olsa, yine gideriz.